صد و بیست و چهار هزار!
چه لعنت پر بهایی!
دست در جیب عمر،
همزاد هر ثانیه
پژواکِ خندهی شیطان
در نبرد همین یک دانهی ایمان!
بردارم از سر هر دار
پشتهام از کشته شدن
خاکستر، از آتشی که افروختی
دوقورت نیم بدهکارم:
برای یک لقمهی نان!
در راهست روز حساب!
چه سجدهی هولناکی!
تا انتهای مردن
ایستاده، گردن به گردن
شیر یا خط.
در ردیف سلولها،
بزرگ است خدا
که با قطره چکان بچکد زندگی!
اهریمن، آشپز تقدس
دست و دلبازِ مرگ
من نماز وحشت
وحشت، نمازِ من
هیهاتِ همین حالا!
تا انتهای مردن
ایستاده، گردن به گردن
شیر یا خط.
در ردیف سلولها،
بزرگ است خدا
که با قطره چکان بچکد زندگی!
اهریمن، آشپز تقدس
دست و دلبازِ مرگ
من نماز وحشت
وحشت، نمازِ من
هیهاتِ همین حالا!
مستر جرالد اسمی بود که چارلز روی خودش گذاشته بود. اگر هم او را چارلز صدا میکردی اعتراضی نمیکرد. فقط گاهی که میافتاد روی دندهی لج حتماً باید مستر جرالد خطاب میشد. چارلز آدم منطقیای بود. میگفت پدر مادرها حق دارند هر اسمی را که قشنگ تشخیص دادند بگذارند روی بچهاشان اما وقتی بچه خودش صاحب تشخیص شد باید مثل آب خوردن بتواند اسمش را عوض کند. چارلز هر وقت مستر جرالد میشد کلاه سرش میگذاشت و عصا به دست میگرفت. آن روز از روزهایی بود که اگر چارلز صدا میشد برایتان توضیح میداد:
چرا اصرار داری اسمی رو که پدر و مادرم نمیدونم به چه دلیل انتخاب کردن به کار ببری؟ اسم من �
