Abdol Ghader Balouch – عبدالقادر بلوچ

معاملات با آصف زرداری و کرزای و دستگیری و اعدام رهبر جند‏الله کاری از پیش نبرد. بعدآنهمه دستگیری و اعدام در بلوچستان گویا قلع و قمع آنها هم ادعایی بیش نبود. حالا نظام دست به خدعه زده تا جند‏الله را در چاه عمیقِ بکش تا بکشم و بازیِ کور شو تا کور بشوم و مسابقه‏ی هار شو تا هار بشوم سوق بدهد.

اعدام امیر حسین شیرانی که در اسارت جند‏الله است اگر اتفاق بیفتد موفقیت نظام در این سیاست است.

به نفع خود جند‏الله است که با آزاد کردن بدون قید و شرط و فوری این اسیر این امید را قوت بخشد که روزگاری به سوی صلح و سلامت و عشق حرکت خواهد کرد.

بعد از تحریر: با خبر شدم که رهبران جندالله به احترام درخواستهای عده‏ای از شخصیت‏های حقیقی و حقوقی اعدام این گروگان خود را به عقب انداخته‏اند. ضمن استقبال و قدردانی از این حرکتِ مثبت آرزو می‏کنم نظام جمهوری اسلامی نیزسیاست زور و خشونت خود را در استان سیستان و بلوچستان و دخالت در امور اهل تسنن تغییر دهد و دیگر شاهد کشت و کشتار و آتش افروزی‏های نظام نباشیم.

یازده نفر به اتهام محاربه و افساد فی‏الارض و عضویت در جندا‏لله در زاهدان اعدام شدند. دادگستری تاکید کرده که دستگاه قضایی در اجرای دقیق و سریع حدود الهی لحظه‏ای درنگ نخواهد کرد. مشکل از همینجا آغاز می‏شود چرا که جندالله هم تاکید دارد در اجرای دقیق و سریع حدود الهی درنگ نخواهد کرد. عجیب است که «الله» تبارک و تعالی صبر کوچکش چهل سال است اما بندگان مجری حدود الهی صبرشان اندازه یک گنجشک هم نیست. این آقایان برای زهر چشم گرفتن این یازده نفر را از یازده قبیله و منطقه انتخاب کرده‏اند تا چنگ و دندان خود را به ریش‏سپیدان و رهبران دینی آن مناطق نشان دهند. نتیجه آن می‏شود که ریش‏سپیدان و بزرگان این چنگ و دندان را می‏بینند اما به جای ترسیدن متنفر می‏شوند و تنفر آغاز انتقام است. یازده را ضربدر ده کنید. در خانواده‏های پر جمعیت بلوچستان حداقل صد و ده بازمانده از این مفسدین فی‏الارض اعدام شده که دادگستری در کشتنشان لحظه‏ای درنگ نکرده باقی مانده. یکسومشان به جندالله بپیوندند ماه به پایان نرسیده حمله بعدی انتحاری در بلوچستان می‏شود صدر نشین اخبار جهان.

در سطح دنیا، بلافاصله بعد از عملیات انتحاری، به حق، سیل محکوم کردن و تقبیح سرازیر می‏شود. چرا که انسان امروز راه درازی پیموده تا از خون‏ریزی فاصله بگیرد.

روشنفکران و فعالین سیاسی بلوچستان بسیار پیشتر از اینکه نظام و خبرگزاری‏ها، نا امنی را در بلوچستان تایید کنند، چنین خون‏ریزی‏هایی را پیش بینی می‏کردند. پیش‏بینی‏ای که فارغ از ارتباط با عالمِ بالا و مبتنی بر مشاهده‏ی سیاستهایِ: بر شاخه نشستن وبن بریدنِ نظام در منطقه بود.

درنزدیک به صد مطلب، بارها و بارها از اینکه نظام با سیاستهای تحریک آمیز خود بلوچستان را به سوی حمام خون سوق می‏دهد اظهار نگرانی کرده بودم؛ اما وقتی که نظامی،هار بشود، کاری از دست کسی بر نمی‏آید.

امروز در بلوچستان و در بین بسیاری از جوانان و خانواده‏هایی که سردار رادانها سر از آنها بریده‏اند، بیانیه‏های محکوم کردن چیزی جز تنفر به ارمغان نمی‏آورد. هر عملیات انتحاری را محکوم کردن، وجهه انسانی و روشنفکرانه‏ای دارد که باید وجود داشته باشد؛ اما در جا و بلافاصله باید به واقعیت‏ها اشاره کرد.

واقعیت در تلاش نظام برای شیعی کردن استان نهفته است.

در گروه گروه و دسته دسته اعدام کردنهای کور و خراب کردن مدارس و مساجد سنی‏ها در سطح ایران نهفته است.

در قتل‏های زنجیره‏ایی نهفته است که دولت پاکستان به کمک وزارت اطلاعات در بلوچستان پاکستان راه انداخته و هر روز جسد عده‏ای مبارز بلوچ در بیابانها آنجا پیدا می‏شود.

در مقالات و نوشته‏های مسمومی نهفته است که زاهدان پرس، شعبه کیهان شریعتمداری با انتشارشان جنجال و نا امنی می‏کارد.

چرا باید فریاد فردی غیر سیاسی و به شدت صلح‏جو چون مولوی عبدالحمید گوی سبقت از فریادهای سیاسی استان برباید و او را از صف اول حامیان نظام و رهبر به خط مقدم اپوزسیون سوق دهد؟

سئوالات زیادی در سیستان و بلوچستان هست که پرداختن به آنها به راحتی صدور بیانیه محکوم کردن نیست.

هر حرکت و گفتار و کرداری که منجر به مرگ و خون ریزی و رنج و دردِ انسان بشود محکوم است.

روز شانزده آذر دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان در تظاهراتی آرام روز دانشجو را گرامی داشتند.

روز هیجده آذر نقابداران استان در حملاتی نا آرام عده‏ای از دانشجویان دختر و پسر را با خود بردند.

از عمه‏جان که وکیل و وصی نظام است می‏پرسم چرا نظام با دانشجویانی که برای مبارزات پیشکسوتانشان با طاغوت بزرگداشت برگذار کرده‏اند برخورد می‏کند.

در حالیکه انگشت گذاشته روی زبان‏اش و با صدایی که به سختی قابل فهم است می‏گوید: تعارف که نداریم،

دانشجویانی که شانزده آذر، شاهِ هفت کفن پوسیده را فراموش نکرده‏اند، هیجده تیر با آقایِ کفن‏دوز چه می‏کنند؟. معترض را باید شانز ده آذر کشت و الا هیجده تیر واویلایی می‏شود که آن سرش ناپیداست.

می‏گویم من برادرزاده‏ات هستم چرا انگشت گذاشته‏ای در دهانت؟ می‏گوید اگر حین پاسخ دادن، زلزله شد و هوایی شدی تکلیف من چیست؟

نظام بحران ساز و ولی فقیه ماجراجو بازهم بلوچستان را به سمت روزهای سیاه‏تر سوق می‏دهد.

به نطق مولوی عبدالحمید رهبر مذهبی اهل تسنن ایران گوش بدهید.

سی سال قبل که من و او جوان بودیم همه این حرفها را از زبان امثال من می‏شنید اما مرتب از اتحاد و اتفاق سخن می‏راند.

من این انسان افتاده و آرام و صلحجو را از نزدیک می‏شناسم. باید همه چیز به سرحد انفجار رسیده باشد تا او چنین سخن براند.

شک ندارم عمداً می‏خواهند در بلوچستان درگیری و کشت و کشتار راه بیندازند. چرایش را باید از جهالت نظام حاکم و حماقتهای بی حد و حصر ولی فقیه‏ و دولت منتخبش پرسید.

کشته شدن حاجی خدابخش شه‏بخش یکی از فرماندهان گروه جند‏الله با اینکه در نشریات ایران و جهان انعکاس زیادی پیدا نکرد یکی از خبرهای مهم بلوچستان بود. در این شکی نیست که دیر یا زود جند‏الله به نام این فرمانده خود عملیاتی را برنامه ریزی خواهد کرد. با توجه به روند عملیاتی جند‏الله آنها طوری عمل خواهند کرد که رکورد خود را بشکنند. برای من که بلوچستان و مردم و فرهنگ ایلیاتی آن را می‏شناسم اظهار عقیده در مورد ثبات و امنیت بلوچستان با جوانی که انشاء نویسی را یاد دارد فرق زیادی دارد. نظام جمهوری اسلامی با اعتمادی که به گروهی از بی‏سوادترین سیستانی‏های استان به صرف شیعه بودن و مکتبی بودن آنها کرده فاجعه‏ای به وجود آورده که سخت‏ترین تیشه‏ها را خود به ریشه خود در این استان زده است. نظامی هر چند جنایت کار باشد قادر نخواهد بود در مقابل ملتی ناراض مقاومت کند. حد اکثری که نظام جمهوری اسلامی با خشونت خود در بلوچستان به دست خواهد آورد امنیت روز در خیابانهای شهرهای استان است. شبها استان و جاده‏هایش در دست بی امنی است. در دست کشتارها و گروگانگیریهایی است که گزارش آنرا جایی نمی‏خوانید. جای تأسف است که ایران و جهان فقط به بمب‏های انتحاری بلوچستان عکس‏العمل نشان می‏دهند و کسی توجهی به اعدام‏ها و فریادهای اعتراض آمیز مولوی عبدالحمید رهبر مذهبی استان نمی‏کند. مولوی‏ای که در سی سال گذشته بیشترین اعتراض و انتقاد را از طرف اپوزسیون بلوچستان تحمل کرد اما برای ایجاد امنیت چشمهای خود را بر بسیاری از جنایات رژیم بست و به امید تغییر و اصلاح و امنیت عمومی در بلوچستان صبر پیشه کرد.

سه نفر را با رگبار گلوله در شهرستان خاش به قتل رسانده‏ ویکی را دستگیر کرده‏اند. نظام می‏فرماید آنها قاچاقچیان مسلح بوده‏اند و چهار تن مواد مخدر و شش قبضه اسلحه از جمله تیربار، کلاشینکف، آر.پی.جی و مقادیر زیادی مهمات داشته‏اند. احتمالاً داستان از این قرار بوده: چهار نفر چهارتن مواد مخدر بار می‏زنند و چون از بلوچ‏های کره مریخ بوده‏اند و خبر نداشته‏اند که بلو چستان چه خبر است صاف می‏روند خاش. البته قاچاقچیان حرفه‏ای که بشنوند روده بر می‏شوند از خنده چون حتی من هم می‏دانم که خاش از زمان حضرت آدم تا حالا مسیر هیچ قاچاقچی‏ای نبوده ولی خب اجل که برسد لا یستقدمون و لا یستأخرون ساعتن. طفلی ها انگار برای خوشتیپ شدن، خودشان را مسلح هم کرده بودند. مأموران جمهوری اسلامی که همیشه در هوشیاری آنها تأکید می‏شود این‏بار هم دست بر قضا هوشیار بودند و آنها را به رگبار بستند. البته طوری رگبار را گرفتند که روی چهارمی نریزد وکشته نشود. سپس طی عملیاتی پیچیده او را دستگیر کردند!. واقعاً آدم می‏ماند که از امام زمان تشکر کند یا از سربازان گمنامش و الا این سوداگران مرگ از میان نیروهای ناتو و سر زمین پر از سرباز افغانستان روزی دهها تن مواد مخدر بار می‏زدند و می‏آوردند.

بعد از تحریر یک: نکند این یک نفر که دستگیر شده اعتراف کند مواد و اسلحه مال پانزده نفربلوچی است که دولت ناپاک پاکستان تحویل نظام داد!

بعد از تحریردو: شوربختانه قطره قطره جمع گردد وانگهی بمب گردد.

* عکس تزیینی است. احتمالاً یک بلوچ بایک تن مواد عازم خانه است. تیربار داخل محموله جاسازیشده تا معلوم نشود مسلح است.

عکس را در وبلاگ پهره یافتم

سی سال است که کسی صدای مولوی عبدالحمید رهبر مذهبی اهل تسنن را نشنیده. او به خاطر نگاه صد درصد مذهبی خود تمام تلاش‏اش این بود که از مسائل سیاسی دور بماند و جامعه‏ای را که رهبری آن را به عهده داشت به هر قیمت آرام و بدور از درگیری نگاه دارد. به همین خاطر مورد اعتراض و انتقاد گروه روشنفکری و اپوزیسیون بود. تا جایی که بعضی‏ها او را همدست با نظام می‏پنداشتند. حالا همین روحانی که در مقابل اعدام مولوی‏ها و ترور شخصیتهای برجسته مذهبی و اعدامهای کور بلوچستان تا دستگیری اساتید حوزه علمیه، اعتراض علنی نمی‏کرد و از مصاحبه با رادیوهای خارجی سر باز می‏زد به لطف و برکت سیاستهای غلط، روزی نیست که فریاد اعتراض‏اش را نشنوید. این یعنی زنگ خطر. این یعنی بویِ جویِ خون در بلوچستان. نظام دارد آنجا حلقه ها را تنگ‏تر می‏کند تا طرحی شوم را پیاده کند. حواس‏اتان به اخبار بلوچستان باشد.

چهاردهم امرداد ماه روز اعدام یعقوب مهرنهاد است.

دوسال قبل در چنین روزی جوانی که با مجوز رسمی خود نظام، دست به فعالیت مدنی زده بود در زندان زاهدان اعدام شد. در متن تمام سخنرانی‏های مانده از او جمله یا کلمه‏ای که تهدیدی برای امنیت ملی و تمامیت ارضی کشور باشد وجود نداشت. او کار و اقدامی بر علیه قانون اساسی همین نظام هم انجام نداد. یعقوب مهرنهاد به معنا و مفهوم واقعی کلمه برانداز نبود واز خشونت دوری می‏جست. زبان او زبان خرد و ادب و نزاکت بود و آنقدر در فعالیتهای خود قوانین نظام را رعایت می‏کرد که تا بعد از اعدامش از طرف نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج اعم از بلوچ و غیر بلوچ حمایت نشد. در تمام دوران زندان و شکنجه جز از زمانی که حکم اعدام او تأیید و در آستانه اجرا قرار گرفت کسی اقدامی جدی برای نجات او انجام نداد. برادر کوچک او ابراهیم مهرنهاد هنوز در زندان است و برای اینکه ملاقات برای خانواده او هر چه سختر بشود او را به زندان کرمان منتقل کرده‏اند. درود به روان پاک یعقوب مهرنهاد و تسلیت به همسر و دختر و دوستان و حامیان و بازماندگان او.

پاسپورت مولوی عبدالحمید امام جمعه زاهدان در بازگشت از سفر ترکیه توقیف شد. گرچه به نظر می‏رسد این امر به این خاطر صورت گرفته که او نتواند در کنفرانس اسلامی عربستان شرکت کند اما مسئله مهمتر از این است.

گروه حجتیه که باند سیاه قدرت را در استان سیستان و بلوچستان حمایت و تغذیه می‏کند از مدتها قبل عزم جزم کرده که مسجد مکی و مدارس دینی بلوچستان را به اشغال خود در آورد. این گروه که در استان ما مهره می‏نشاند و بر می‏دارد. با ظهور نیروهای خود جوش مقاومت دچار سر درگمی شده است. قبلاً که این گروه در نظام و نظام در این گروه نفس و شاخ و شانه می‏کشید سیاست، سیاست مشت آهنین بود و مهر زدن و اعدام کردن. حالا که گروه حجتیه قصد ظهور کرده است، اصرار دارد شمشیر را از رو ببندد.

مدتها است که شعبه‏ی کیهان شریعتمداری در استان ما قسمت‏های یک طرح شوم را قلمی می‏کند. در این طرح گروه حجتیه که حالا تلاش دارد کودتای سرتاسری خود را به نتیجه برساند قصد دارد خودش بلوچ تعیین کند. چهره ها را خراب کند و خودش چهره بسازد. بلوچ را در مقابل بلوچ علم کند. بلوچ خودی و غیر خودی بسازد. پستها و مقام ها را از باندسیاه سیستانی‏ که مهره‏هایی سوخته شده‏اند بستاند و به بلوچهای مهره شده بدهد. اما مشکل آنجاست که یا نمی‏یابند بلوچ خودفروشی و یا اگر پیدا می‏کنند قبل از آنکه طرف جیره‏اش را بخورد گروهی رشته‏ی عمرش را می‏برند. این آبی که نیروهای ریز درشت مکتبی در هاون هم، در استان ما می‏کوبند مثل تمام طرحهای بیهوده‏ی آنها در سطح کشور، راه به جایی نمی‏برد.

طرح ترور مولوی عبدالحمید و اساتید مدارس علمیه استان همیشه روی میز بوده است. اما علیرغم دیوانگی سردمداران نظام آنها می‏دانند که اگر کوچکترین اشتباهی در طرح نابودی رهبر تسنن استان بکنند آتشی در استان روشن خواهد شد که تا از کشته پشته درست نشود به کنترل در نخواهد آمد .

ترس من از این است که نظام این را می‏داند و عمداً در روشن کردن چنین آتشی اصرار دارد.